viernes, 11 de febrero de 2011

COLONIALISMO: ¿CIVILIZACIÓN?




UNA AVANZADA DEL PROGRESO

Detrás deses dous conceptos, un chisco redundantes, escóndese a ironía feroz con que Conrad nos mostra a crúa realidade do colonialismo: co pretexto de "civilizar" os pobos conquistados , asoballounos e explotounos cometendo todo tipo de abusos, ao tempo que desprezaba e -en moitos casos- aniquilaba os seus costumes e a súa cultura.


Cun estilo aparentemente sinxelo pero, no fondo, denso e cargado de contidos, o autor cóntanos a chegada a un lugar perdido do centro de África de Kayerts e Carlier, dous "brancos" ineptos, incapaces de realizar o seu traballo e de aprezar a natureza, a cultura e o pensamento das tribos coas que conviven. Pola contra, son máis ben os nativos quen tentan adptarse e eles e acollelos con respecto e, mesmo, con afecto (personaxes de Gobila e Makola).


Logo do episodio no que se narra o comercio de escravos -aos que se troca por marfín-, acelérase o proceso de autodestrución dos dous protagonistas que culmina nesa última escena brutal, esperpéntica, chea de violencia e, asemade, de simbolismo (Kayerts "colgado por unha corda de coiro da cruz").


O estilo frío e sen concesións, descarnado e desprovisto de todo adorno que Conrad utiliza pra contar os feitos intensifica e pon, aínda máis, de manifesto a súa dureza e brutalidade.

Carmen Hernández Castejón

10 comentarios:

  1. María Caíña Hurtado16 de febrero de 2011, 2:01

    O libro gustoume bastante porque, a pesar de ser simple, explica moi ben como era a vida durante a colonización. Sorprendeume bastante a pouca importancia que se lle daba aos lugares colonizados, por exemplo, o director da factoría deixa ao cargo da mesma a dous homes que son incompetentes (Kayerts e Carlier), non sirven para o cargo e el é consciente de isto.
    Outra das cousas que me sorprendeu foi que Makola traizoase aos seus semellantes e só pretenda axudar aos xefes, cando eles foran a colonizalos e a impoñer as súas costumes.
    Tamén me chamou a atención o final da obra, non porque non esperase que morresen, senón porque non pensei que sería dese modo.
    En conclusión, o libro está moi ben e axudoume a aprender máis sobre o colonialismo.

    ResponderEliminar
  2. Alba López Alejandre16 de febrero de 2011, 2:10

    Este libro non me gustou moito porque non esperaba que o final fose así, e decepcionoume un pouco. Pero, por outra banda, o libro axudoume a entender mellor a idea do colonialismo, o cal é unha axuda importante para a clase de Historia. Paréceme que expresa moi ben a forma de vida nas factorías das colonias.
    Tamén o libro mostra que o que pretendían os países colonizadores non era civilizar, senón explotar os recursos dos países que colonizaban.
    A historia, exceptuando o final, si que me gustou e resultoume entretida e sinxela, aínda que chea de elementos máis complexos.

    ResponderEliminar
  3. Sara Alonso Rodríguez16 de febrero de 2011, 13:24

    Este libro gustoume moito porque reflexa á perfección como era a mentalidade das persoas de esa época. Como as persoas de outras razas, que se vían sometidas ós colonizadores, aceptaban esta situación e non facían nada para liberarse.
    Móstranos como ó xefe da industria de marfil non lle importa este pequeno país posta que ten moitos máis ós que lle pode sacar máis beneficios e por iso non lle importa o que está a acontecer aquí e deixa para o final, o que fai que a historia acabe cun fin dramático e a vez moi inesperado, alomenos pola miña parte. Sorprendeume moito a figura de Makola, que representaba ó grupo de persoas negras exclavizadas e que para conseguir o beneficio dos colonizadores o que fai é cambiar á súa poboación por un puñado de cornos de marfil, delatounos para así poder demostrar a fidelidade e axuda cara o imperialismo.

    ResponderEliminar
  4. Este libro pareceume un bo reflexo do imperialismo colonial da época,xa que nos mostra como,según os colonizadores van ao outro país para "culturizalos",para darlles unha educación e enseñarlle certas normas,aínda que isto non é verdade,xa que só van para poder explotar os bens do outro país ou para explotar as xentes deste.
    Na miña opinión constaba dun vocabulario e dun sentido irónico moi dificil de entender,polo que o facía un libro complicado,aínda que,unha vez que o entendes,vese claramente os rastros de imperialismo que hai no libro.
    Un detalle que me chamou a atención é o feito de que Kayerts e Carlier falan de estar en contra da escravitude pero o que están a facer eles cos negros é unha forma de escravitude.
    O personaxe que máis me sorprendeu foi Makola,xa que traiziona ao seu pobo para poñerse a favor dos brancos.
    En conclusión este pareceume un libro interesante pero complicado de entender se non tes un previo coñecemento do que é o imperialismo.

    ResponderEliminar
  5. Leín o libro e pareceume interesante, pero difícil de entender. Reflicte moi ben como son os que viven na colonia os que se teñen que adaptar as costumes dos colionadores. Como os homes non se dan adaptado vivindo fora das suas casas e a súa cultura. A falsedad que hai dentro das tribus,é dicir, cando Makola vende os seus homes por marfíl. A frialdade que emite o autor contando a historia. Eu recomendoo porque enseñas os sentimentos tanto dos coloniadores como os colonizados.
    Por Noemí Fernández

    ResponderEliminar
  6. Laura Piteira Banga17 de febrero de 2011, 14:26

    A verdade é que o libro pareceume do máis interesante. É pequeno, e parece simple, pero en realidade é complexo á hora de distinguir, por exemplo, a realidade do irónico. Creo que mostra o que debeu ser a realidade do colonialismo, a dureza e o sufrimento que implicaba, e o descontento das dúas partes incluídas nel, é dicir, colonizadores e colonizados. Gustoume moito que durante a liña da historia o autor vaia facendo unha especie de paralelismo entre os feitos e as emocións dos personaxes. A soidade e a tristeza son, dende logo, un factor esencial na obra. Tamén me chamou a atención que en todos os libros que teño lido sobre o tema do imperialismo, sempre maldicen a África, o continente sempre ten a culpa de todos os males que os envolven. Realmente a obra reflicte moi ben este aspecto, e moitos outros, e creo que é capaz de transmitir ese odio que se crea entre uns e outros. Tamén é increíbel a frialdade coa que o autor fala, que "xea os ósos", pois conta sucesos extremadamente Más información... crueis cunha indiferencia total, o que parece que aínda fai empeorar máis a terrible situación.
    Por Laura Piteira Banga

    ResponderEliminar
  7. Laticia Payo Serafín17 de febrero de 2011, 14:35

    O libro pareceume complicado de entender, pero ao comentalo no club vexoo máis claro. Unhas das cousas que me sorprendera máis fora como os dous homes brancos se consideraban xa de por si sen importancia e que se o barco tardaba varios días en chegar que era porque eran xente sen importancia. Pareceume complicado, o que comentamos no club, a ironía que utiliza. O libro parece moi sinxelo pero non o é. Como comentamos, o autor describeo todo con moita frialdade, como se non tivera sentimentos. Pero o libro aparte do complicado, reflicte moi ben o tema do colonialsimo e como se vive. En definitiva, aconsello ler o libro porque se ven as cousas dende outro punto de vista.
    Por Leticia Payo Serafín

    ResponderEliminar
  8. Tatiana Vergara González17 de febrero de 2011, 14:39

    Eu tamén leín este libro e pareceume moi bó xa que se vé un claro exemplo do Imperealismo.Os protagonistas desta historia atópanse nun país que non é seu e que teñen que mandar e explótano para o seu favor.Quero destacar sobre todo o papel de Makola,un persoaxe que me impactou porque sendo propio de África vee o imperealismo como o vían os europeos,que estaba ben incluso foi el mesmo o que vendeu os seus compañeiros a cambio do marfil. En conclusión aunque fose algo dificil de leer,pareceume unha boa elección por parte das organizadoras do club de lectura.
    Por Tatiana Vergara González.

    ResponderEliminar
  9. O libro gustoume, a pesares de que me costou moito entendelo. Gustoume bastante porque penso que narra moi ben a vida dos colonizados e dos colonizadores. Sorprendeume que a pesares de que os colonizadores non lle daban importancia ningunha ós colonizados, estes tratábanos bastante ben. Outra cousa que me sorprendeu bastante foi que Makola vendese ós traballadores a cambio de marfil sen consultar, o que me levou a pensar que non eran realmente conscientes do que estar "sometidos" á vontade doutro pobo significaba.
    En xeral gustoume bastante.

    ResponderEliminar
  10. Esta moi ben este relato. O que mais me gustou do libro é a forma que ten de relatar o autor mesturando a propia historia con reflexions filosoficas sobre o tema do colonialismo e desa epoca. ademais da propia historia(que entreten bastante), este libro serve de mostra como outro libro calquera de texto que reflexa a vida cotidiana duns empresarios no interios da africa colonizadora, ademais dunha bonita historia.
    Doulle un 8 en realidade historica.

    ResponderEliminar