Hai moitos anos en días coma estes, os rapaces e rapazas do meu pobo celebrabamos con ledicia os magostos. Na tarde do San Martiño ( 11 de novembro ) nos botabamos aos montes da bisbarra cargados con chourizos , cachelos, chocolate ( a afamada tableta das onzas que aínda existe ), algunha que outra botella de viño- só os máis avispados - e por suposto as castañas . Tamén cargabamos coas potas e cazos máis vellos que as nosas nais atopaban pola cociña. Con todos istes aparellos e a maior ilusión do mundo, nos espallábamos ( se a climatoloxía acompañaba ) cara os montes de Mesego, o Parque Municipal, a zona do Balneario ou a Pena de Señorín ( onde agora se asenta o IES ).
A graza de todo isto era, unha vez ubicados no " asentamento " recoller piñas, poliñas de piñeiro e carballo, frouma, etc.. e " tentar " de facer unha fogueira. Digo o de " tentar ", porque as veces non o conseguíamos: á nosa inexperiencia de nenos pequenos e un pouco pueblerinos, se engadía o tempo climatolóxico, auténtica espada de Damocles que penduraba sobre o éxito ou o fracaso do Magosto: se chovera a noite anterior, prender o lume era case que misión imposible.
Pero se non chovía, naqueles " tempos heroicos ", o máis normal era que fixera un frío peludo ( en palabras de miña avoa ), cunha grosa capa de xeada que non se derretía en varios días . Aínda así, as veces, conseguíamos facer unha fogatiña con máis fume que brasa e máis pena que gloria: entón a felicidade era completa !. Ben é certo que case sempre os cachelos estaban medio crus, os chourizos outro tanto e o chocolate sabía máis a fume ca outra cousa.
Das castañas mellor non falamos. Ou sí? : non as amoxetabamos adrede, para que estralaran no medio das brasas, coma se foran " bombas ", e xa para rematar, pintabamos a cara coa borralla..Desta " guisa " , voltabamos ao pobo xa ben entrada a noite. Os máis avispados que levaran o viño eran á volta os máis achispados. Os Soportais, a Praza Maior, a Alameda íase enchendo pouco a pouco de rapaces e rapazas coa cara emborrallada. O viño que algúns beberan xa empezaba a surtir efeto , producindo algunhas pequenas liortas e pelexas, aínda que o sangue nunca chegaba ó río.
Todo isto, xa digo, pasou hai bastantes anos no meu pobo, a xente máis nova xa non o acorda. Xa non hai fogatas nos montes do Carballiño, tampouco hai xeada, porque non vai o frío que ia daquela. So quedan as castañas , un regusto de chocolate con sabor a fume e unha morea de lembranzas.
