¡ Días de MEDO na BIBLIO!
"Mouchos, coruxas, sapos e bruxas
Demos, trasnos e diaños, espíritos das nevoadas veigas
Corvos, píntigas e meigas, feitizos das menciñeiras
Pobres cañotas furadas, fogar dos vermes e alimañas
Lume das Santas Compañas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios........"
Dende o ano 1997, cada 24 de Outubro, celébrase o Día Internacional das Bibliotecas, unha data que busca resaltar a importancia que ten este tipo de edificacións para a historia da humanidade como salvagarda da súa cultura, dos seus escritos, das súas crenzas. A historia dese día comenzou entre as cinzas e a perda de centos de miles de textos únicos.
En 1992, a
Biblioteca Nacional de Saraievo quedou totalmente en ruinas debido ó
conflicto bélico dos Balcáns. A imaxe que quedou gravada na mente
do mundo foi a do músico Vedran Smailovic, tocando o seu violonchelo
entre os cascallos do fermoso edificio, que tamén serviu como Casa do Goberno no século XIX.
Para os nacionalistas radicais que querían refundar o imperio persa, aquela edificación e moitas outras de estilo oriental, resultaban ser un insulto ás súas crenzas, por este motivo decidiron destruílos por completo.Ironicamente, a pesar de que moitos destes homes eran visitantes fieis á biblioteca, o home que deu a orde para a súa destrución era profesor de literatura na Universidade de Saraievo e lle encantaban os poemas de Shakespeare.
O memoricidio é a palabra que se utiliza para describir a destrucción do patrimonio cultural dun pobo. O médico e historiador croata Mirko D. Grmek, empregou por primera vez este termo nun discurso que dera ante as Nacións Unidas, dando orixe, non só á palabra, senon o propósito deste organismo de evitar a toda costa que este tipo de crimes de guerra seguisen a suceder no mundo.
¡Bo Domingo!
" He aquí mi secreto,
que no puede ser más
simple: sólo con el
corazón se puede ver
bien; lo esencial es
invisible a los ojos. "
" El Principito ". A. de Saint-Exupéry.
" Yo me figuraba el paraiso bajo la especie de una biblioteca. Basta con que un libro sea posible,
para que exista en algún lugar de la inmensa Biblioteca ".
Jorge Luís Borges.
Hoxe 24 de outubre , celébrase o " Día Internacional das Bibliotecas " . Este ano, curiosamente , a data coincide coa miña xubilación e o meu cumpreanos.. Cousas e sorpresas da vida !! .
Nesta última entrada que fago no blogue gustaríame facer un pouco de " historia " da Biblioteca do IES Nº 1 que no 2022 cumprirá 45 anos de existencia. Teño que salientar que os máis de 18000 exemplares que se levan rexistrado son o resultado do traballo e o esforzo colectivo de toda a comunidade educativa: de moitos compañeiros e compañeiras que se foron, pero tamén dos que están e continuarán con este proxecto magnífico ( sempre ) e gratificante ( case sempre ).
Penso que as bibliotecas nunca foron nin serán só almacéns de libros : son microcosmos, espazos únicos e abertos de encontro onde se pode ler o mundo. A través deles, os rapaces e rapazas teñen unha oportunidade única de informarse, formarse e tamén emocionarse.. que non é pouco. Son proxectos ilusionantes e permanentemente inacabados. Do mesmo xeito que os libros, as persoas que formaron parte deste proxecto vanse, pero veñen outras: con ilusións, con novas propostas, coa idea de seguir tecendo eses fíos invisibles pero tan necesarios para que os rapaces e rapazas se " enganchen " á lectura
Eu agradézolle ás miñas compañeiras do Equipo de Biblioteca as fermosas palabras que me dedicaron na seguinte entrada do blogue , pero- se elas mo permiten - todo isto é o resultado dun esforzo e traballo de moitas persoas : as mans que limpan con xeito libros e andeis, tamén as que cargan cos libros que van camiño do reciclaxe ou ó " ex-purgatorio " ese limbo onde quedan os libros que non nos atrevemos a desbotar definitivamente. Grazas e un recoñecemento tamén para todos os equipos directivos pasados e presente por amosar sempre apoio e sensiblidade cara a biblioteca , e a todas as miñas compañeiras e compañeiros docentes que tanto se implicaron e se implican nas distintas tarefas de animación á lectura, a través de todo tipo de traballos extra : catalogación, actividades, clubs de lectura, suxestións, doazóns e renovación de fondos e, por suposto " obrigando " cariñosamente ao alumnado a acudir á biblioteca para ler o mundo, para ser mellores e para non estar sós. Todas estas cousas que se fan dun xeito anónimo, calado ,con esforzo e desinteresadamente por amor á docencia e ao alumnado.
Sei que a Biblioteca queda en mans entusiastas e con moitas ganas de facer que esta apaixonante aventura continue.
Moita Sorte !!.
Vémonos pronto.
Unha pequena homenaxe
De alguna forma misteriosa y espontánea, el
amor por los libros forjó una cadena invisible de
gente— hombres y mujeres— que, sin
conocerse, ha salvado el tesoro de los mejores
relatos, sueños y pensamientos a lo largo del
tiempo. (…) El relato de una fabulosa aventura
colectiva, la pasión callada de tantos seres
humanos unidos por esta misteriosa lealtad. (…)
Gente común cuyos nombres en muchos casos
no registra la historia. !!
Irene Vallejo, El infinito en un junco
Ás veces o destino decide por nós e estas decisións lonxe de resultar desafortunadas acaban construíndo edificios fortes e saudables, referentes inesquecibles para moitas persoas. Este é o caso da nosa bibliotecaria, Carmen Varona, a quen os fíos do destino colocaron á fronte da biblioteca do IES Nº1 hai xa moitos anos e quen hoxe abraza unha nova etapa na súa vida, unha merecida e ansiada xubilación que estamos seguros de que desfrutará intensamente.
O seu labor permanente conseguiu ir abrindo portas e ventás a novos horizontes, a soños grandes e cativos, a aventuras inesperadas, a historias ilusionantes e personaxes de todo tipo que foron empapando a imaxinación de moitos nenos e nenas do IES Nº1 ao longo de todos estes anos. A súa adicación discreta pero constante, os seus consellos sobre libros, o acollemento de doazóns, e a súa sempre atinada selección editorial, foron construíndo ao longo deste tempo a marabillosa biblioteca que hoxe posuímos e desfrutamos, con arredor de 18.000 volumes sobre as máis variadas materias. Un moi valioso patrimonio do que o IES Nº1 se sente moi orgulloso.
Carmen é un destacado elo desa cadea invisible da que fala Irene Vallejo. Contribuíu a perpetuar no tempo ese legado de tantos escritores, a difundilo entre a xente máis nova, a dar a coñecer os novos talentos, a seleccionar libros especiais e exquisitos que forneceron o caudal literario e ensaístico da nosa biblioteca. Con mimo, con esmero, con delicadeza, cun traballo calado porén eficaz e decisivo.
Pero o seu labor máis valioso foi o de sementar o hábito da lectura en centos de rapaces que pasaron polas súas mans, ilusionados cos proxectos que Carmen lles ofrecía, colaborando nas múltiples actividades que tiñan como eixe a biblioteca, lendo poemas, debuxando ou escoitando aos autores que, en colaboración con outros departamentos, enchían a biblioteca de historias e contos apaixonantes. Cando o hábito da lectura enraiza a idades temperás consérvase firmemente arraigado ao longo da vida e moitos destes rapaces e rapazas terán sempre unha débeda con Carmen.
Nestes tempos de redes sociais os libros seguen a ser máis imprescindibles ca nunca, para non perder o rumbo de quen somos, de quen queremos ser, de como queremos vivir e a onde nos diriximos. E nesta tarefa de atoparnos a nós mesmos sempre necesitamos alguén que nos guíe e nos indique posibles rutas e vieiros, xente común, cuxos nomes en moitas ocasións non rexistra a historia pero que son os verdadeiramente imprescindibles.
